BIOGRAFIJA

Gordan Lazinica je rođen u Somboru 1989. godine. Nakon završene osnovne škole u rodnom gradu, seli se u Beograd gde je završio srednju muzičku školu ‘Mokranjac’, kao i studije Opšte muzičke pedagogije (kasnije i master studije iz Muzičke teorije u klasi prof. Garuna Malaeva na predmetu Harmonija sa harmonskom analizom) na Fakultetu muzičke umetnosti. Pored toga, 2009. godine je završio i nižu muzičku školu za solo pevanje u muzičkoj školi ‘Stanković’. 2015. godine upisuje studije kompozicije u klasi prof. Dragana Latinčića i trenutno je student četvrte godine osnovnih studija. Učestvovao je na kompozitorskim radionicama KompArt 2013. godine u Novom Sadu, kao i festivalu Ruidalsud 2015. godine (takođe u Novom Sadu) kada mu je i po prvi put izvedena muzika. Muzika mu je do sada izvedena u Beogradu (KoMA 13 i 14, ‘Izvuci mene’, ‘Kalemegdanski sutoni’), Novom Sadu, Požarevcu, Nišu, kao i u mestu Gradiška, (Bosna i Hercegovina) u okviru festivala KozArs. Pored područja umetničke muzike, bavi se komponovanjem i izvođaštvom u okviru primenjene, odnosno popularne muzike. Van područja kompozitorskog rada, bavio se muzičkim novinarstvom, muzičkom kritikom, organizacijom koncertnih aktivnosti, pedagoškim radom u školi, kao i prevodilačkim poslom. 

///

TRIO, ZA KLARINET, VIOLINU i klavir

Trio za klarinet, violinu i klavir je inspirisan muzikom američkog eksperimentalnog rok benda Tomahawk, kao i muzičkim folklorom severnoameričkih indijanskih plemena i unutar njega se neke od tradicionalnih melodija, ritmičkih figura i karakteristika muzike na opštem nivou koriste kao podloga za razvoj i transformaciju celokupnog tematskog materijala tokom čitavog muzičkog toka. Kompozicija istražuje i elemente kontrolisane aleatorike, značajnijeg osvrta na teksturu, tembr i zalazi u sferu upotrebe zvuka kao totala. 

SEDAM SMRTNIH GREHOVA, ZA SEDAM GLASOVA I KLAVIR

Ciklus solo pesama je koncipiran na takav način da kroz svaku od pojedinačnih pesama svaki od pevača ima i psihološki istražuje sopstvenu, snažnu i jedinstvenu ulogu i prirodu konkretnog smtrnog greha u kojoj ne samo da peva o određenom smrtnom grehu, već predstavlja i njegovu snažnu manifestaciju kroz vanmuzičke elemente, pre svega kroz stvaranje scenskih i dramaturških sredstava koji predstavljaju određeni senzibilitet koji upućuje na određenu prirodu smrtnog greha, bilo da je to kroz pokret, izgled, emocionalne reakcije, korišćenjem određenih artefakta koji aludiraju na osobenosti konkretnog smrtnog greha.