BIOGRAFIJA

Marko Vesić (1999) je umetnik iz Beograda koji stvara u polju savremene umetničke i primenjene muzike, interesujući se i poetski izraz. Pored stvaralaštva, svoja istraživanja usmerio je i ka polju primenjene estetike, te filozofije nauke, o čemu je domaća i internacionalna publika više mogla da čuje na naučnim odnosno stručnim konferencijama. Pored više masterklasova i [van]akademskih programa u zemlji i inostranstvu, kreativnog odnosno obrazovnog tipa, dobitnik je nekoliko priznanja za muzički i esejistički izraz. Autor je monografije Logika [ne]naučnog otkrića koja u svom fokusu ima pitanja epistemologije muzičke teorije i analize, dok se komunikacijom naučno-popularnih i tema iz kulture prevashodno bavi putem časopisa KuŠ! i Elementi, kao i portala Talas. Njegova muzika izvođena je u Srbiji, Crnoj Gori, Irskoj, Bosni i Hercegovini, Mađarskoj, Francuskoj, Danskoj i Finskoj, a pored samostalnih projekata, značajan stvaralački impuls u domenu primenjene muzike dolazi od razigrane pozorišne trupe Čiča Mičinog pozorišta.

///

LITTLE MYTH OF ME ZA FLAUTU I KLAVIR (2024)

Kompozicija pod nazivom little myth of me istražuje unutrašnje konflikte, prećutana pitanja i [bele!] laži autora – koliko i onih koji je izvode u njihovom htenju ili, pak, potrebi da publiku ubede u konstruisane zvučne prostore! Budući da su u laži kratke noge, delo insistira na ideji permanentnog pada, saplitanja i ‘laganja’ o tome kuda se kreće, dok je svaki pojedinačni deo forme inspirisan nekim praslovenskim bićem. Zašto je reč o maloj mitologiji sopstva? Pa, zato što će publici biti predstavljeni samo fragmenti unutrašnje borbe autora – pre svega sa muzičkim materijalom! – ali i zbog toga što je njegova osnovna zamisao da prikaže diverzitet potencijala ovog (…malog) ansabmla. Naposletku, više čak i nije na meni da vas ubedim u zvuk – u iščekivanju izvođača obučenih upravo za to. Kompozicija je, u nešto izmenjenom obliku, premijeru imala u Parizu maja ove godine i pisana je za flautistu i prijatelja Strahinju Radoičića.

tOKYO za kamerni sastav (2022)

Kada su Miloša Crnjanskog pitali koji je njegov omiljeni grad pisac je, na tragu sumatraističke misli, odgovorio – Sankt Peterburg, grad u kome nikada nisam bio. U duhu egzotičnog i eklektičnog, o kompoziciji tokyo možemo razmišljati kao o zavodljivom prostoru zvučnosti koji unutar sebe integriše spektralni način mišljenja, rad sa hromatskim totalom, kao i sa prepoznatljivim motivom Igora Stravinskog kojim započinje delo Posvećenje proleća i koji se, već od prvih taktova kompozicije tokyo, stihijski uspostavlja da bi se na njenom kraju u celosti otelovio. Rano stvaralaštvo Igora Stravinskog je u nekoliko navrata bilo nadahnuto japanskom haiku poezijom, iako je ovaj autor tek u poznim godinama života imao priliku da poseti zemlju izlazećeg sunca.

AFORIZMI, ZA GLAS I ALT FLAUTU

MA DA LI?, ZA ALT, BARITON, OBOU I KLAVIR

SVITA ZA KLAVIR

Svita za klavir je nastala na tendecijama modernizma, ali sa sasvim drugačijim zvučanjem. Svi stavovi dele isti materijal, pre svega osnovni akorski fond koji je transformisan na različite načine u cilju istraživanja zvuka i mogućnosti klavira. Iako postoji logičan tok razvoja muzičkih događaja, ovu svitu nikako ne treba shvatiti kao muzički narativ, već kao muziku o muzici koja ne izlazi iz okvira sopstvenog introspktivnog istraživanja.